คำนิยาม

คำชี้บ่ง  UN/ID No. CAS No. IMO RTECS NFPA 704 IUPAC
คุณสมบัติทางกายภาพ  สถานะ จุดเดือดและจุดหลอมเหลว ความถ่วงจำเพาะ ความหนาแน่นไอ
ความดันไอ ความสามารถในการละลายน้ำ แฟคเตอร์แปลงหน่วย
ลักษณะอันตราย  สารก่อมะเร็ง จุดวาบไฟ อุณหภูมิลุกติดไฟได้เอง ขีดจำกัดความไวไฟ
สารดับเพลิง ค่า LD50 ค่า LC50 IDLH
ค่ามาตรฐาน  TLV PEL การเก็บตัวอย่างและวิเคราะห์
พรบ.วัตถุอันตราย พ.ศ 2535 พรบ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ 2541
พรบ.ควบคุมยุทธภัณฑ์ พ.ศ 2530 ประเภทการบรรจุหีบห่อ

Top Pageรหัส IMO (International Marintime Organization) : การชี้บ่งลักษณะอันตรายของเคมีภัณฑ์เบื้องต้น มีลักษณะเป็นแผ่นฉลากติดไว้กับภาชนะบรรจุ แบ่งออกเป็น 9 ประเภทด้วยกัน คือ

ประเภทที่ 1 วัตถุระเบิด (Explosive) เป็นสารเคมีที่อาจก่อให้เกิดการ ระเบิดขึ้นได้แบ่งออกเป็น 6 ประเภทย่อยด้วยกัน    

ประเภท 1.1

วัตถุที่อาจก่อให้เกิดการระเบิดอย่างรุนแรงและเฉียบพลัน
ทั้งหมด (Mass Explosive)

ประเภท 1.2

วัตถุที่อาจก่อให้เกิดอันตรายโดยการกระจายของสะเก็ดระเบิด แต่มิใช่โดยการระเบิดอย่างรุนแรงและเฉียบพลัน
ทั้งหมด

 

ประเภท 1.3

วัตถุที่อาจก่อให้เกิดอันตรายจากการระเบิดเล็กน้อยเมื่อเกิดอัคคีภัยหรือสัมผัสถูกแหล่งความร้อนอื่น ๆ

ประเภท 1.4

วัตถุที่ไม่ก่อให้เกิดอันตรายมากนักแต่อาจเกิดการปะทุในระหว่างการขนส่งได้ ความเสียหายจะอยู่เฉพาะภายใน
บรรจุภัณฑ์หรือหีบห่อเท่านั้น

ประเภท 1.5

วัตถุซึ่งไม่ไวต่อการระเบิด แต่เมื่อเกิดการลุกไหม้อาจทำให้เกิดการระเบิดได้ ทำให้เกิดอันตรายอย่างรุนแรง เช่นเดียวกับประเภท 1.1 เช่น ดินปืน กระสุนปืน ไดนาไมท์ แอมโมเนีย ไดโครเมท

ประเภท 1.6 วัตถุซึ่งไม่ไวหรือเฉื่อยมากต่อการระเบิดและไม่ก่อให้เกิดอันตรายรุนแรง  
ประเภทที่ 2 ก๊าซ (GAS)  

ประเภท 2.1

ก๊าซไวไฟ เป็นก๊าซที่ติดไฟได้ง่าย เมื่อสัมผัสถูกความร้อน เปลวไฟ มีจุดวาบไฟต่ำกว่า 37.8 0ซ. เช่น อะเซธิลีน อีเทน
ไซโคลบิวเทน เอทธิลอามีน มีเทน บิวเทน เป็นต้น

ประเภท 2.2

ก๊าซไม่ไวไฟ ไม่เป็นพิษ อัดภายใต้ความดันอาจเกิดอันตรายจากการระเบิดเมื่อถูกกระทบกระแทกหรือความร้อน เช่น คาร์บอนไดออกไซด์ อาร์กอน ออกซิเจน คลอโรเพนตะฟลูออโรอีเทน ไดคลอโรฟลูออโรมีเทน
ประเภท 2.3

ก๊าซพิษ เป็นสารกัดกร่อนหรือเป็นพิษต่อมนุษย์ที่มีค่า LC50 น้อยกว่าหรือเท่ากับ 5,000 มิลลิลิตรต่อลบ.เมตร (ppm) เช่น คลอรีน แอมโมเนีย โบรอนไตรฟลูออไรด์ คาร์บอนฟลูออไรด์ และเมทธิลโบรไมด์

ประเภทที่ 3 ของเหลวไวไฟ มีจุดวาบไฟต่ำกว่า 37.8
0ซ. เช่น เฮกเซน คลอโรบิวเทน ไซโคลเฮกเซน เบนซีน เอทธิลแอลกอฮอล์
ไซลีน บิวธิลอะซิเตต คลอโรเบนซีน
ประเภทที่ 4 ของแข็งไวไฟ หรือวัตถุที่ทำให้เกิดการลุกไหม้ได้เอง วัตถุที่ถูกน้ำแล้วให้ก๊าซไวไฟ
ประเภท 4.1 ของแข็งไวไฟง่ายต่อการติดไฟ เช่น ไม้ขีดไฟ การบูร กำมะถัน ฟอสฟอรัส เฮกซะเมททิลลีนเตตรามีน
ประเภท 4.2

วัตถุที่ทำให้เกิดการลุกไหม้ได้เอง เช่น อะลูมิเนียม อัลคิลเฮไลด์ คาร์บอน ไดเมทธิลซิงค์ ฟอสฟอรัสขาว ไนโตรเซลูไลส โซเดียมซัลไฟด์ โปแตสเซียมไฮโดรซัลไฟท์

ประเภท 4.3 วัสดุอันตรายเมื่อเปียกชื้นอาจเกิดก๊าซ
ไวไฟขึ้นได้ เช่น อัลคิลเมททอล เอไมด์ ผงอะลูมิเนียม อะลูมิเนียมคาร์ไบด์ แบเรียม แคลเซียม แคลเซียมซิลิไฟด์
ประเภทที่ 5 วัตถุออกซิไดซ์ และออกแกนิคเปอร์ออกไซด์
ประเภท 5.1 วัตถุออกซิไดซ์ เช่น อะลูมิเนียมไนเตรท แอมโมเนียไนเตรท แบเรียมคลอเรต โบรมีนเพนตะฟลูออไรด์ ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์
ประเภท 5.2 ออแกนิคเปอร์ออกไซด์ เช่น อะเซทิล
อะซีโตนเปอร์ออกไซด์ อะซิทิลเบนโซอิลเปอร์ออกไซด์ อะเซทิลไซโคลเฮกเซนซัลโฟนิลเปอร์ออกไซด์
ประเภทที่ 6 วัตถุมีพิษ และวัตถุติดเชื้อ
ประเภท 6.1 วัตถุพิษ ที่อาจก่อให้เกิดอันตรายต่อชีวิต เจ็บป่วยอย่างรุนแรงเมื่อสัมผัสถูก เช่น อาร์เซนิกไตรออกไซด์ ไซยาไนด์ คลอโรไนโตรเบนซีน ไดโบรโมมีเทน ไดคลอโรมีเทน
ประเภท 6.2 วัตถุติดเชื้อ วัตถุที่มีเชื้อจุลินทรีย์หรือพิษของจุลินทรีย์ (Toxin) อันเป็นสาเหตุทำให้เกิดโรคในมนุษย์ และสัตว์
ประเภทที่ 7 วัตถุกัมมันตรังสี เช่น โคบอลต์ 60 พลูโตเนียม 238 ยูเรเนียม-233 เรเดียม ยูเรเนียม
ประเภทที่ 8 วัตถุกัดกร่อน มีฤทธิ์กัดกร่อนเนื้อเยื่อและวัสดุ เช่น คลอซัลฟูริก กรดฟอสฟอริก กรดไนตริก โปแตสเซียมไฮดรอกไซด์โซเดียมไฮดรอกไซด
ประเภทที่ 9 วัตถุอันตรายอื่น ๆ เช่น แอสเบสตอส ซิงค์ไฮโดรซัลไฟท์ พีซีบี กากของเสียอันตรายอื่น ๆ